Met zijn indrukwekkende theaterteksten jaagt Peter De Graef zijn personages én zijn publiek genadeloos richting de grote vragen van het bestaan. Geen comfortabele antwoorden, wel messcherpe inzichten en gedachten die blijven nazinderen lang nadat het licht in de zaal weer aangaat.

​

Dat voel je ook in ET VOILÀ zijn eerste grote monoloog, een man die tegen de zinloosheid aanbotst en koppig blijft zoeken naar betekenis. Herkenbaar, ongemakkelijk, soms pijnlijk grappig en precies daarom zo raak.

​

Theatermaker Yves De Pauw bracht deze monoloog ooit als afstudeervoorstelling aan het RITCS en trok ermee door Vlaanderen. Nu, vijfentwintig jaar later, keert hij terug naar die tekst alsof hij hem opnieuw ontdekt. Woorden die al die tijd onder het zwartzijden laken van zijn bewustzijn lagen te wachten, zijn rijper geworden, gelaagder en urgenter. Voor De Pauw is het een revelatie hoeveel extra diepte tijd kan geven aan een tekst waarvoor hij de liefde nooit verloor.

​

Tegelijk ontvouwt muzikant Erik Bogaerts zijn muzikale universum en legt het als een zacht deken over deze confronterende woorden. Met zijn album ‘REWORKS’ creëerde Bogaerts een tijdloos epos, en klankwereld waarin jazz, klassiek en elektronica elkaar vinden, niet als achtergrond, maar als een tweede adem die rust en troost durft te bieden.

​

In et voilà / reworks worden tekst en muziek naast, onder, tussen en over elkaar geschoven. Bikkelharde reflecties over het leven worden gedragen door de helende kracht van klank. Ervaar hoe dicht troost en harde waarheid bij elkaar kunnen liggen. Als hoop niet meer in woorden te vinden is, als uitzichtloosheid het enige perspectief lijkt, dan is er nog altijd de muziek om ons toch schoonheid mee te geven.